Zwart/Wit

Er gebeurt veel om me heen. Daarnaast heb ik ook het idee dat er nog veel staat te gebeuren. Ik weet niet of iemand dat gevoel herkend, dat ongrijpbare dat je zo alert moet blijven omdat je anders iets vergeet dat je eigenlijk niet zo mogen missen.

Een verjaardag, een gebeurtenis, een kans of dat ene moment dat beslissend kan zijn voor de nabije toekomst, missen mag je het allemaal eigenlijk niet.

Toegegeven, een dag bestaat uit 24 uur waarvan ik er toch tenminste 17 nuttig, dus niet slapend, wil benutten dus ik kan echt wel wat informatie tot mij nemen maar het lijkt allemaal nog sneller te gaan. Onrust over het nemen van beslissingen zorgt er wellicht voor dat ook de zeven uur die ik voor slaap heb gereserveerd niet als zodanig worden gebruikt door mijn hoofd.

Niet dat ik klaag overigens, er moeten dingen gebeuren, er moeten uitdagingen zijn want anders word ik ook onrustig, en eigenlijk dan op een nog veel vervelender manier. Het gevoel nutteloos te zijn knaagt harder dan de angst om die ene kans of dat ene moment te missen.

Gisteren was daar ineens het moment van reflectie. Vraag niet waarom maar na jaren negeren besloot ik een Instagram account te nemen, overigens vooral om mijn pas gestarte bedrijfje ( dat kon er nog wel bij ) te promoten.

De eerste foto die ik daarvoor maakte bewerkte ik in zwart/wit en toen zag ik het ineens.. Door de wereld in zwart/wit te bekijken wordt ie anders. Hij wordt mysterieus, geeft ruimte voor eigen denkbeelden en niet onbelangrijk, een eigen invulling. Grijstinten daar waar mogelijk is omgeven door licht en duisternis, overigens zonder deprimerend te worden. Het zijn slechts de kleuren die plaats maken en ruimte bieden voor eigenzinnigheid.

Misschien is dat laatste nog wel het belangrijkste. Alle invloeden van buitenaf zorgen voor een gekleurde kijk op de wereld. Is alles werkelijk zoals het wordt voorgespiegeld en wie of wat spreekt dan de echte waarheid? Kleuren proberen je te verleiden tot de meest gunstige kant, die van henzelf.

In een wereld waarin volwassen mensen sinds kort met hun mobiele telefoon over straat zwerven op zoek naar Pokemon, in een wereld waarin de kinderwereld van de Efteling ineens racistisch wordt genoemd en in een wereld waarin miljoenen motten op een voetbalveld het hoogtepunt van een voetbalfinale wordt is niets meer wat het lijkt.

Daarom dus vanaf gisteren de dagelijkse zoektocht naar die ene zwart/wit foto van de dag. Dat momentje van innerlijke rust en de eigen gedachte zonder gekleurde prikkel. Mocht je willen mee dromen en je eigen wereld willen vormen in zwart/wit dan kan dat, je vindt me op Instagram als robmeer2016

IMG_1302

 

Liefde

CDST10012 - Opa en Oma 02 - Stempel - Color streamVanmorgen stond ik daar, alleen met slechts fluitende vogels om mij heen en in de verte de geluiden van voortrazende auto’s. Mijn voeten op het grindpad, het groen van de lente om mij heen en voor me, op de grond, de herinnering aan mensen die ooit zo belangrijk voor me zijn geweest.

Ik was er al jaren niet meer geweest. Tot enige maanden geleden wist ik niet eens dat ze op deze plek weer samen zijn gekomen. Vijftien maanden stond mijn oma er alleen voor tot ze het genoeg vond en weer samen wilde zijn met de man waarmee ze inmiddels vijfenzestig jaar getrouwd was, mijn opa.

Ik stond daar, de voeten in het grind, een gelijk grindpad als waar ik gisteren overheen liep om een andere oma te begraven. Ook zij was zo’n echte oma. Warm, zich altijd bekommerend om anderen en zichzelf wegcijferend en vol van liefde. Het was voor even een confrontatie met de vergankelijkheid.

Vanmorgen met alleen de natuurlijke geluiden die de stilte doorbraken dacht ik terug aan de vele voetbalwedstrijden die ik bezocht met m’n opa. Hij heeft me de liefde voor Feyenoord bijgebracht zoals dat in De Kuip nog altijd gebeurt van oudere op jongere generaties. Ook terugdenkend aan de gebakjesmomenten op vrijdagmiddag bij oma. Even drie gebakjes halen bij Klootwijk en dan “boven” opeten met een kopje thee, wachtend op opa die vanuit de haven terugkwam naar huis en verongelijkt deed als ik er weer was.

De mooiste momenten in de herinnering gaan niet over geld of materiële zaken, zij gaan over liefde. Vanmorgen op de plek waar ik, na gisteren ook vandaag. iemand de laatste eer mocht bewijzen, stond ik daar met als enige tastbare herinnering de plek waar ik stond met hun namen, verder rest slechts de mooie herinnering aan twee fantastische mensen.

Het was me een weekje wel. Iets te veel grindpaden bewandeld, iets te veel te maken gehad met het onomkeerbare. Het besef om er nu iets van te maken en niet te wachten had ik al maar is toch weer even bewust binnengekomen.

De oliebollen van de bakker zijn lekker maar kunnen nooit op tegen die van mijn oma. Barcelona speelt mooi voetbal maar de wedstrijden van Feyenoord naast mijn opa bekijken was ontelbaar veel fijner en dat heeft niets met kwaliteit maar alles met liefde te maken.

Juist dat besef is mij de afgelopen week weer goed duidelijk geworden. Vanmorgen, in de milde lentezon, alleen op de plek waar rust in tien minuten meer kan doen dan een week vakantie, vatte ik de week in het woord liefde samen.

Het moet toch mogelijk zijn om elkaar met liefde te omringen, de ander te gunnen dat hij of zij beter, sneller, succesvoller of socialer is? Zolang je maar eerlijk tegenover jezelf kunt zijn en de ander met een oprecht gevoel kan feliciteren met wat diegene bereikt heeft. Het liefdevolle gevoel dat je daardoor bij jezelf ontdekt en herkent geeft jezelf een meesterlijk en heerlijk gevoel.

Na tien minuten was het goed. De tranen waren weg, de rust was teruggekeerd en een onwerkelijke week was weliswaar niet afgesloten maar had een plekje gekregen. Niet in de laatste plaats omdat ik mijn oma en opa samen , sinds 14 november 2012, weer heel even voor mezelf had.

 

 

Het stofje

Daar stond ik dan vanmorgen, enigszins onwennig maar met het idee dat het toch maar moest gebeuren. Lang waren er allerlei excuses maar nu het me op een presenteerblaadje werd aangeboden kon ik er niet meer omheen.

Het was overigens al lange tijd geleden. Drie keer eerder had ik een poging gedaan, twee keer met succes, de laatste keer niet maar nu, inmiddels ruim vijftien kilo lichter dan in 2015, gaat het zeker goedkomen.

De voortekenen waren al goed. Heel fanatiek begon ik enkele weken geleden met mijn nieuwe Belgische vriendin Evi drie keer in de week hard te lopen en wat blijkt, dat stofje in de hersenen bleek nog actief te kunnen worden en het vroeg om meer. Afstanden worden makkelijker te overbruggen en met een overschot aan adem ben ik onderweg met de gedachte dat ik tot meer in staat ben, of dat zo is moet natuurlijk maar blijken.

Het stofje dus, het zorgt voor meer dan alleen de dates op het hardlooppad. Nu ik letterlijk lekker onderweg ben moet de volgende horde dan ook maar genomen worden. Fitter en lichter zijn is één ding, maar alles ook weer een beetje in vorm krijgen hoort er dan ook bij.

En dus stond ik daar vanmorgen. Nog niet met een sporttas in de rechterhand en een bidon in de linker maar wel bij de balie om een afspraak te maken. De sportschool lonkt, zeker nadat ik gisteren kennis heb gemaakt met de bovenbuurman van mijn huidige werkplek.

Veel zwetende mensen, nog meer grote en zware apparaten. Rustige relaxte muziek en nog heel veel meer wat ik niet eens kon zien. Even de twijfel maar het stofje in de hersenpan zette door. Dit is de plek waar ik de komende tijd regelmatig moet zijn werd mij van binnenuit toegebeten.

Hardlopen en op een sportschool, een jaar geleden had ik daar nog niet eens over nagedacht totdat ik wat vakantiefoto’s terugzag. Het moet de lens van deHoe-krijg-je-snel-spieren-650x270 camera geweest zijn bedacht ik me eerst nog maar omdat alles rondom mij heen wel in normale proporties te zien was moest ik dat excuus maar snel ter zijde schuiven.

Blijkbaar was de laatste periode een behoorlijk vette en zoete periode geweest, zo kon ik van defoto’s aflezen en dat moest nu maar eens afgelopen zijn. De volgende vakantiekiekjes kunnen wellicht op een wat kleiner formaat en de zweetpareltjes zijn dan werkelijk van de hitte en niet door het betreden van een wat lastige trap.

De eerste ervaringen in de sportschool kan ik dus nog niet delen, domweg omdat ze nog moeten komen en ik heb er nog zo’n dag of tien voor nodig om mij voor te bereiden op een volgend experimentje met mijn lichaam. Omdat we buren zijn krijg ik voor een aantal keren een personal trainer die naast me komt staan. Eens kijken wie dat uiteindelijk langer vol gaat houden, hij of ik……

De winter voorbij

En daar zit ik dan…bij deze woorden moet ik altijd denken aan iemand die vorig jaar overleed en zijn eigen afscheid regisseerde. Zijn eerste woorden op papier waren ” daar zitten we dan, tenminste jullie zitten en ik lig alvast ” . Maar goed, daar zit ik dan…

In een stille ruimte, nauwelijks daglicht en met veel zacht ruis om me heen zit ik terug te denken aan de afgelopen maanden. Er is veel gebeurd, ook weer in stilte, een stilte die op de een of andere manier steeds weer terugkomt, de ene keer als stille bondgenoot, de andere keer als haast onmogelijke stoorzender van de zenuwen die er vervolgens nerveus van worden.

Na het opkomen van een storm, niet voorspeld door de weermannen ter plaatse, of beter gezegd stilgezwegen uit angst voor een mogelijke paniekuitbraak, kan ik concluderen dat het nu windstil is geworden. Flauw kan er vervolgens worden opgemerkt of het een stilte voor een nieuwe storm is maar dat betwijfel ik, waarschijnlijk zit ik nu beschut tegen nieuwe stormen, stilletjes onder een afdakje met de rug tegen de muur.

Ik zit er overigens met een rechte rug. De afgelopen periode was een periode waarbij de wind niet altijd uit mijn zeilen is genomen maar door gewoon te blijven wie ik ben viel mij in ieder geval niets te verwijten, of iedereen die betrokken was in deze periode zo over zichzelf kan en mag denken moeten zij voor zichzelf uitmaken.

En daar zit ik dan… nieuwe mensen om me heen die energie geven, die vooruit willen en misschien zelfs wel afwachtend zijn en willen weten wat ik van hen verwacht. Hen ga ik vertellen dat ik vooral wil dat ze de energie behouden, zelf initiatieven nemen en door lekker in hun vel te zitten zorgen voor een fijn weerbeeld, soms met een zuchtje wind maar vooral met een      prettig zonnetje waarin het aangenaam toeven is.

Nu de wind is gaan liggen is het tijd om de schade op te maken. Na rijp beraad met mezelf heb ik besloten om dat vooral niet te doen. Het einde van de storm is het begin van een nieuwe periode van opbouw en bloei waarbij het natuurlijk wel zinvol is om eigen bouwwerken, die blijkbaar niet tegen windstoten bestand waren, te verstevigen en desnoods te verplaatsen naar meer wind bestendige plekken.

En daar zit ik dan…. een rugzakje staat naast me vol ervaringen en een brok aan nieuwe levenservaring. Een periode vol windstoten maar ook met angstaanjagende momenten van windstilte sluit ik af . Inmiddels vele kilo’s lichter en met een basisconditie die elke week beter wordt bereid ik me voor op de lente en de zomer en laat ik een koude winter achter me. Het was een bkym9zoeiend jaargetijde maar het is nu tijd voor de lente.

Een onverwacht opkomende storm zal ik vanaf nu eerder herkennen en dan zal ik er klaar voor zijn. Daarbij moet ik dan vooral vertrouwen op het eigen gevoel want de weermannen maken zo nu en dan hun eigen weerbericht. Maar een ding weet ik zeker ,een paraplu kan geen storm keren maar rechtop in de wind jezelf blijven kan zelfs de meest harde wind terugbrengen tot een zacht zomerbriesje.

 

 

Herdenkings rituelen

Laat ik het vooraf maar gelijk zeggen, ook ik was even geschokt toen het , toch wel onverwachte, overlijden van Johan Cruijff werd gemeld. Om de toon alvast te verzachten voeg ik er aan toe dat ik een van de applaus makers was toen in 1984 Willem van hanegem afscheid nam in de Kuip en Cruijff mee deed in de afscheidswedstrijd, net op het moment dat het gerucht ging dat hij wel eens voor Feyenoord zou kunnen gaan tekenen. De helft floot hem uit, de andere helft gaf hem applaus, waaronder ik dus. Cruijff in het shirt van Feyenoord, we kennen uiteindelijk het resultaat daarvan.

johan_cruijff_oudbeeld

Maar, nu twee dagen na zijn overlijden ben ik er klaar mee. Niet met de heldenverering en al die mooie programma’s vol nog mooiere beelden van toen, ook niet met mensen die zeggen dat ze hem zo goed kenden of hebben ontmoet, al krijg ik zo langzamerhand het idee dat ik de enige ben die hem nooit de hand heb mogen schudden. Nee, ik ben klaar met die ongelooflijke herdenkingen rondom voetbalwedstrijden.

Het begon vroeger met een minuut stilte vooraf, later werd het een minuut applaus tijdens een bepaalde minuut van de wedstrijd die synoniem stond voor de overleden sporter of, en dat werd ook mode, een blijkbaar voor sommigen bekende supporter.

Blijkbaar was dat echter niet genoeg. De indrukwekkende minuut stilte waarbij vele duizenden stil en waardig zijn en na die minuut een ovationeel applaus geven voldoet niet meer. Wat konden we dan nu nog verzinnen om het allemaal nog gekker te maken?

Het enige dat de ceremoniemeesters nog konden bedenken was om een wedstrijd stil te gaan leggen en dan te gaan klappen. Natuurlijk, prima dat dit voor de grote JC gebeurt maar ik vrees dat we het daarbij niet gaan laten. Het ritueel is geworden tot een stukje folklore. eerst een minuut stilte, dan voetballen,daarna de boel weer stil leggen en dan met elkaar gaan klappen. Als je maar kunt zeggen dat je daaraan hebt meegedaan dan hoor je erbij, dan ben je tenminste iemand die echt de pijn van het verlies van de voetballer hebt gevoeld. Iemand die waardig een minuut stil is hoort er niet meer bij.

Ik hoop dat hij nog heel lang onder ons is maar stel je toch voor dat Willem van Hanegem het volgende icoon wordt die ons gaat verlaten. De minuut stilte vooraf en het stilleggen in de tiende minuut , gevolgd door een minuut klappen is dan al een zekerheid maar we zijn dan al weer verder in de tijd. Ik vrees dat er dan een bloemenzee op het veld gegooid gaat worden en dat er in die tiende minuut een podium het veld op wordt gereden waar een overijverige voorzitter een speech gaat houden van tenminste tien minuten.

Wat is er toch mis met die ene minuut, maar dan heel intens en met elkaar, iemand herdenken? iets dat overigens niet alleen voor voetbalstadions geldt. De eerste uitzinnigheid die ik me kan herinneren was tijdens het afscheid van prinses Diana, in Nederland is mijn eerste herinnering op dat gebied de laatste rit van Pim Fortuijn. Onlangs deden we nog massaal uitzinnig tijdens de vele ritten met dodelijke slachtoffers bij de vliegtuigramp.

Kortom het moet allemaal gekker, uitbundiger en je moet vooral massaal op sociale media foto’s delen waarop je samen met de overleden persoon staat om maar aan te tonen dat je hem of haar zo goed kon, dat bevestigt dan natuurlijk jouw gevoel van verdriet dat dan tenminste echt is.

Of het nu Johan Cruijff is, of dat het nu Willem van Hanegem later is of iemand die bij mij heel bekend en bij anderen in het geheel niet is doet er in deze niet toe maar ik doe er niet meer aan mee. Een minuut echte stilte doet mij veel meer dan een minuut applaus, stampvoeten, fluiten of met de billen schudden. De kracht van de stilte is geweldig intens, het moment met anderen delen en even in stilte je eigen verdriet voelen of gedachten laten gaan, zelfs als dat op commando is vind ik fijn en prettig. Maar laten we met elkaar die gekte daaromheen terugbrengen tot normale proporties. Het maakt het verdriet of het gevoel van een groot gemis er echt niet minder om, ook niet in het geval van de beste voetballer van Nederland, Johan Cruijff.

Het Pad

Er komt op dit moment veel op mijn pad. Bijna letterlijk is het nu zaak om op de juiste koers te blijven en te weten welke stappen er gezet worden en dan ook nog eens door wie. Het lijkt een snelweg waar kruisingen op dit moment over en onder elkaar richting geven aan nieuwe kansen of mogelijkheden.

zpa

Sinds een paar maanden lijkt er een wegomlegging te zijn die er even voor zorgt dat de navigatie extra goed moet worden bekeken. Misschien zelfs even een alternatieve route intoetsen om te kijken of dat wellicht een betere optie is om uiteindelijk wel het einddoel te halen, in dit geval niets meer of minder dan tevreden zijn en gewaardeerd worden.

Het is niet anders dan jaren lang via dezelfde route naar je bestemming rijden en plots merken dat dit even niet meer kan. Verkeersregelaars maken met een norse blik duidelijk dat je moet omrijden, een andere optie is er niet.

Waarom sluiten ze de Maastunnel, waarom laten ze ons, bewust een andere route nemen? Natuurlijk is het simpele antwoord in dit geval dat er werkzaamheden in alle veiligheid moeten plaatsvinden en dat ze ook de automobilisten niet in gevaar of verlegenheid willen brengen, kortom het pad is verlegd voor een ieder die er gebruik van maakt. Maar toch, ondanks dat je het weet sta je er op een zaterdag gewoon weer voor, balend dat je weer zo slim geweest bent om uit gewoonte te kiezen voor de weg die je al jaren kiest op zaterdag. Ik kan bijna niet geloven dat ik daarin de afgelopen maanden de enige was. Misschien wel de enige die het durft toe te geven.

Wat er op dit moment op mijn pad komt is een rotonde aan kansen, een rondje rijden op die rotonde lijkt de beste manier om te bekijken welke afslag mijn navigatiesysteem aangeeft als de best mogelijke optie. Voorwaarde is dan natuurlijk wel dat ik vertrouw op het systeem (volgens de verpakking is het uiterst correct maar geloven wij alles wat er op een verpakking staat?) .

Moet ik in dit geval misschien meer vertrouwen op mijn eigen intuïtie en op basis daarvan de juiste weg kiezen? Gewoon mijn richting gevoel volgen dat mij overigens nauwelijks in de steek heeft gelaten in het verleden.

Heel eerlijk gezegd hou ik wel van zelf het initiatief behouden al is een navigatiesysteem ongeveer de beste uitvinding sinds de uitvinding van het wiel ( al is de oven kroket ook best een prima vinding ) . Het zal dus een beetje van beiden worden om mij op het goede pad te laten lopen. Het is overigens natuurlijk best wel fijn als iemand naast mij gewoon ouderwets de kaart leest.

Op het juiste pad loop ik al, het is nu een kwestie van de goede richting instappen en met forse stappen vooruit marsen. Mensen kunnen paden slecht onderhouden en ze kunnen zelfs paden verwaarlozen maar dan altijd zijn er nog wegen die naar Rome leiden. Het zijn juist die paden waar ik op wil lopen en als ik op de juiste bestemming ben aangekomen kijk ik met een vrolijke blik terug naar het vertrekpunt.

Zonnig maar koud

Het is zonnig, koud maar zonnig. Op zich niet vreemd in deze periode van het jaar want het is nu eenmaal het jaargetijde waarin wintermuts, handschoenen en warme chocolademelk onderdeel horen te zijn van ons dagelijks bestaan. Ondanks dat het zo hoort te zijn hou ik er niet van, warmte en gezelligheid om mij heen doet veel meer dan de kou en kilte van de winter maar toch, het is behoorlijk zonnig nu ik dit schrijf.

Winterlandschap-e1452952674430-640x300

December was niet mijn maand, eigenlijk is dat nooit zo geweest maar omstandigheden maakten het er niet prettiger op. Nu, een week of acht zijn we inmiddels al weer verder, begint er een flauw zonnetje door te komen ondanks dat ik nog steeds reken op een stevige oostenwind die om het hoekje kan opsteken.

Het afgelopen weekend was ik in Zuid-Limburg. Ondanks een ijzige kou en een druilerige regen had ik het er warm. Mensen kunnen daar nog oprecht aardig zijn, ook tegen mensen die zij daarvoor nog nooit hadden ontmoet. Een klein beetje aandacht, een vriendelijke en niet kunstmatige lach en dat stapje extra zetten om anderen blij te maken geeft zoveel energie, zoveel energie dat het van een winter lente kan maken.

Mag ik dat verwachten van iedereen? Nee natuurlijk niet, dat zou toch wat veel gevraagd zijn in een maatschappij waarin iedereen vooral voor zichzelf bezig is. Blijkbaar is er bij een groot deel van de mensheid niet het besef dat geven ook krijgen betekent. Kortzichtig maar vooral eigengereid denken noem ik dat. Elkaar versterken en beter maken is voor iedereen goed, Jezelf vooral beter maken leidt tot verbittering, zeker wanneer succes uitblijft of erkenning niet plaatsvindt.

Bij mij is er geen sprake van verbittering, wel van verwondering. Waarom gebeuren dingen op momenten dat het gebeurt, wie bewaakt de tijdlijn en wat is de gedachte er achter? Steeds vaker denk ik dat in deze snelle maatschappij beslissingen worden genomen omdat de druk tot het nemen van beslissingen groter is dan de rationele gedachte erachter. Verliest het team dan moet de coach sneuvelen, in Rotterdam weet ik daar in deze fase natuurlijk alles van.

Gaat het team daarna beter presteren, is er sprake van een schokeffect of is het vooral de bevrediging van de druk op het handelen? Ik denk eerlijk gezegd dat het vooral het laatste is maar dat is op geen enkele wetenschappelijke basis zo gedacht.

” Dare to Begin ” is een mooie spreuk , eigenlijk een lijfspreuk waardig. Maar als je dan begonnen bent moet je het gevoel hebben om actief te zijn op een mooie lentedag, terugkijkend naar een strenge winter die je achter je hebt gelaten. De zon en zomer tegemoet is dan de energiebron die je nodig hebt om je goed te voelen en te kunnen presteren. Dat met elkaar zorgt voor de tevreden persoon, medewerker of coach.

Het is momenteel koud maar zonnig, de wintermuts en handschoenen liggen nog voor het grijpen al wil ik die niet nodig hebben , de warme chocolademelk is dieet technisch gezien al de deur uit. De lente komt eraan.

De visser

Telkens al ik langs hen loop ben ik een beetje jaloers. Nou ja , jaloers is een groot woord, misschien is het meer de verbazing die zich van mij meester maakt.

Ze zitten daar, in weer en wind, rustig en bedaard voor zich uit te kijken zonder ogenschijnlijk te zien wat er om hen heen gebeurt. Ik vermoed overigens dat het tegendeel waar is, in stilte observeren zij wat er om hen heen plaatsvindt. Het hoofd stil maar scherp de ogen gericht op de dobber en de omstandigheden die het succes van de visdag kunnen maken of breken zien ze er in zichzelf gekeerd uit.

Langslopen levert overigens altijd een vriendelijke begroeting op, vervelend zijn ze zeker niet te noemen maar of ze zich later nog herinneren wie je was, of dat ze je opnieuw begroeten als een volslagen vreemdeling , is afwachten en afhankelijk van de beweging van het felgekleurde stukje plastic in het water.

In mijn opvatting doen ze niets, ze zitten slechts alsof de tijd tijdloos is en ze geen zorgen of drukke agenda hebben. De rust de stilte maakt hen waarschijnlijk sterker, ze hebben de rust gevonden en kunnen daar mee omgaan, onafhankelijk of ze nu wel of niet een vol schema van werkzaamheden hebben, op dat moment telt de rust die ze door het vissen in zichzelf vinden.

De visser is blij met een kleine vis. Natuurlijk, een grote vis is beter, geeft waarschijnlijk ook meer aanzien in het visserswereldje maar het gaat om zijn eigen prestatie. Duikt de dobber het water in dan veert hij op alsof Koningin Maxima plots voor hem staat maar wanneer het resultaat dan tegenvalt zakt hij terug in zijn stoel en wacht op het volgende ultieme moment.

Uiteindelijk wordt de rust een keer doorbroken en dat moet, naar mijn bescheiden mening, een vreemd moment zijn. Een visserman die gaat vissen voor de rust wil misschien wel helemaal niet die handelingen met zijn hengel verrichten, hij wil genieten van de rust die de vissport hem brengt. Het gaat niet om de vis maar om de uren zonder verplichtingen, problemen en aandacht vragende objecten of personen.

Persoonlijk ben ik niet van het vissen. Even rust is fijn maar dan moet de wereld weer gaan draaien, dan moet er weer tijd gevonden worden om nog meer te doen dat wat er al van mij gevraagd wordt. Rust is in mijn beleving een relatief begrip en er bewust uren voor gaan zitten, zoals die vissers langs de waterkant is mij vreemd.  Rust maakt mij rusteloos, het zorgt er in ieder geval niet voor dat ik, net als de mannen met de hengel, kan genieten van de stilte wanneer deze uren lang, als opgedrongen in de vissport, een vanzelfsprekendheid is.dyn008_original_320_320_xpng_2516036_2a59f1497468fa37724001824860230f

Nee, rust moet bij mij een moment zijn, al is het maar een uurtje, om bij te komen van mooie momenten die de drukte mij geven. Een drukke agenda, veel leuke plannen en naast doen wat je moet doen ook doen wat het leven aangenaam maakt zorgt voor energie en werklust. Rust is daar, zij het bescheiden, een onderdeel van. Heel even de visser zijn langs de waterkant die de dobber, zijn doel geen moment uit het oog verliest.

 

Lijstjes

2015-6-2

Nog een drie dagen vanaf het moment dat ik dit zit te typen. Om precies te zijn nog drie dagen, 1 uur en 32 minuten. Dat is het moment dat de lijstjes weer verleden tijd zijn. Home Alone 1 t/m 5 weer voor een jaar op de planken in televisieland gelegd worden en we weer in een nieuw jaar met nieuwe kansen zijn beland.

Bovenstaande conclusie verplicht me dan om nu terug te kijken op dit jaar. Een enerverend jaar met een aantal onvergetelijke hoogtepunten. Momenten die wederkerig zijn alleen al door ze in gedachten weer te laten terugkeren. Soms, zo even als ik helemaal alleen ben en soms in goed gezelschap zijn dat de momenten die ik koester en zal blijven koesteren.

Ook een enerverend jaar omdat ook dit jaar mensen mij weer hebben teleurgesteld. Was ik te goed van vertrouwen, sta ik te positief in het leven of is het de tegenwoordigheid, iets waar we blijkbaar niet meer omheen kunnen in een wereld waarin alles vooral om het individu lijkt te gaan en ” samen” bijna een vies woord begint te worden ? Ik weiger te geloven dat de mens slecht is.  Als ik dat wel zou gaan geloven maakt het mijn wereld zo veel kleiner en moet ik op sommige momenten gaan acteren in plaats van zijn wie ik ben en dat wil ik niet laten gebeuren.

Alles tegen elkaar afwegend was 2015 een mooi jaar, maar ook weer relatief gezien. Vind ik het nog steeds een geweldig jaar als ik mensen zie aanspoelen op een strand nadat een bootje het begeven heeft. Is het nog steeds een mooi jaar als ik zie dat ledematen zijn afgerukt omdat beramers van aanslagen maar hebben besloten dat op een tijd, op een bepaalde plaats, bepaalde mensen moeten sterven voor een eigen waarheid, nog ongeacht of ik wel of niet achter die waarheid sta ?

Dat maakt voor mij het maken van lijstes bijna onmogelijk. Het is zoals de top 2000, je ontkomt er niet echt aan maar het is altijd zo voorspelbaar. Ik ga er dan ook niet aan beginnen. Van mijn hand komt er dit jaar geen enkel lijstje. Mensen die mij goed kennen weten ongetwijfeld wat er bij mij dit jaar op de bovenste plaats zou hebben gestaan mocht ik wel een positief lijstje gemaakt hebben. Slechts enkelen weten wat er op kop van het negatieve lijstje zou hebben gestaan.

Maar lijstjes zijn slechts lijstes. Over drie dagen schiet een kwart van Nederland, vaak al enigszins beneveld, voor ruim zestig miljoen euro aan vuurwerk de hemel in. Het markeert niet alleen de start van een nieuw jaar waarin kansen en mogelijkheden maar eens goed moeten worden benut en waarin mensen misschien, door eigen toedoen, toch soms wat minder vertrouwd moeten worden dan dat in dit jaar is gebeurd. Maar het is ook een signaal om de lijstjes van 2015 definitief te verbranden en alleen de absolute hoogtepunten in het geheugen te verankeren.

Met die hoogtepunten gaan we verder, het is de basis voor een mooi 2016. Dat wens ik jullie allemaal van harte toe.

De voet en Het paard

Het is lang stil geweest, te lang. Eigenlijk is er veel om te schrijven, te veel. Maar waar begin je als de wereld niet in brand staat maar al bijna is afgefikt. Waar begin je als de woede die in je zit niet te verstoppen valt en al helemaal niet op een behoorlijke en georganiseerde manier aan het digitale papier is toe te vertrouwen ?

Beginnen over Parijs is makkelijk, beginnen over gestoorde fundamentalisten trouwens ook, zowel aan de linker als aan de rechterkant zijn zij bezig om het leven onmogelijk te maken. Beginnen over leiderschap is ook makkelijk. Immers, de modellen zijn duidelijk, de boekjes zijn geschreven en de theorie wordt gewild en ongewild op een ieder losgelaten. Leiderschap, dat moet de oplossing zijn voor alle wereldproblemen.

Is de oplossing niet een stuk dichterbij te vinden bedenk ik me dan ineens. Gaat het wel over theorieën en of je die wel of niet op een juiste moment hanteert in conflict situaties? Gaat het niet meer over het innerlijke, het ” ik” zijn en hoe je dat centraal stelt in de omgeving waarin je verkeert? Gaat het niet domweg over vertrouwen, zowel in vertrouwen geven als vertrouwen krijgen?

Onlangs, slechts enige dagen geleden maar wel na de aanslagen in Parijs werd mij een tegeltjeswijsheid toebedeeld. Vertrouwen komt te voet en gaat te paard. Mooie woorden waarmee wordt bedoeld dat je er verdomd lang over doet om vertrouwen te krijgen maar dat het bij een onachtzaamheid of een domme zet binnen seconden weer kan kwijt zijn. Een wijsheid die zichzelf continue bewijst, zelfs in de dagen dat deze mij werd toevertrouwd.

Heel voorzichtig proberen de positieven om vertrouwen te winnen. Ze kijken in het glas, wiebelen er wat mee en proberen de anderen te overtuigen dat het glas toch echt half vol is. Heel voorzichtig knikken daarna de pessimisten, ze kijken nogmaals naar het glas, daarna in de ogen van de optimisten en overwegen om te geloven dat de gesprekspartner gelijk heeft. ” Jawel, het glas zou best wel eens halfvol kunnen zijn ” denken zij  tenminste zonder het  nog uit te spreken, dat gaat een stap te ver.

Gedurende de vertrouwenssessie blijft het glas onaangeroerd op tafel staan. Zowel de optimisten als de pessimisten komen er niet aan, maar door te kijken naar het glas raken ze beiden in de overtuiging dat dit glas wel eens werkelijk halfvol zou kunnen zijn, de stemming keert ten goede en de wedstrijd lijkt gewonnen.

Alles gaat goed totdat er iemand binnenkomt die zich bewust of onbewust buiten de tweestrijd van de pessimist en de optimist heeft gehouden. Zonder een vorm van oogcontact, zonder een enkel woord pakt deze indringer het glas en drinkt de laatste slokken uit het symbool van de samensmelting.

140205nt_vertrouwen_kln_w714_h714

 

Te paard verdwijnt het vertrouwen dat zo broos was opgebouwd en te voet was binnengekomen. Het glas is voorlopig weer definitief half leeg, sterker nog , de bodem is te zien en het ritueel kan weer opnieuw beginnen waarbij een positieve uitkomst ongetwijfeld langer op zich laat wachten dan het proces dat zich hiervoor had afgespeeld.

Nu terug naar de wereld waarin we zitten. Een wereld met dubbele agenda’s , een wereld vol achterdocht en een wereld waarin zelfzuchtig zijn niet wordt gepredikt maar wel wordt gehanteerd. Ondanks dat is het ook mijn wereld, een andere wereld. Ik trek mijn schoenen maar weer opnieuw aan en ga te voet op zoek naar een nieuw stukje vertrouwen en een half vol glas.