Politiek Dagboek (4) Prioriteiten

Dat de meeste politiek actieve mensen niet in  de eerste leugen zijn gestikt is bij iedereen wel bekend. Dat niet iedereen altijd even verstandig is weten de meesten ook wel. Maar dat er ook een aantal rondlopen die gewoon niet zo goed weten wat ze zeggen is wellicht minder bekend.

Laat het duidelijk zijn, politiek is voor de normale burger vaak lastig. Vaak nemen de politici ook niet eens de moeite om het uit te leggen want de domme onderdanen snappen er toch niets van.

Als het wel uitgelegd wordt is het daarom slim om wat moeilijke woorden te gebruiken. Het volk knikt of keurt instemmend af als schaapjes die over het hek springen wanneer de politiek gekleurde voorganger zelf het voorbeeld geeft.

Maar wat als je dan als volksvertegenwoordiger een woord gebruikt dat je eigenlijk niet eens zelf snapt? Dan verwacht je dat de gesprekspartner aan tafel, zeker wanneer het een beroepsmatige presentator is je even als oom of tante op de vingers tikt en je vertelt dat wat je zegt echt een hele vreemde uitspraak is.

Niets van dat bij Ome Jeroen en Tante Eva enige dagen geleden. Aan tafel zat iemand waarvan duidelijk te zien was dat het duo blij was dat er tenminste iemand van die partij was komen aanschuiven. Het kan niet anders dan de reden geweest zijn waardoor het gelegenheidspaar de volksvertegenwoordiger maar dom lieten doorpraten.

Behalve wat onvriendelijk en sarcastische opmerkingen richting debat genote in dit geval was de tweede kamerkandidate verder niet echt op dreef. Enige stokpaardjes werden bereden maar heel veel wijsheid kwam er niet uit en dat terwijl de afgelopen vier jaar de dame in kwestie echt niet was opgevallen als onnozel type.

Alles ging goed totdat er een uitspScreen-Shot-2015-04-16-at-10.02.12raak uit haar mond kwam waarvan ik echt even moest denken of ze het nou werkelijk had gezegd. Eigenlijk kon ik het niet geloven en ik liet het voor wat het was totdat de bewuste uitspraak gisteren weer langs kwam.

Ze had het dus echt gezegd en oom en tante reageerden wel maar op een tamme manier over de boodschap in plaats van over de uitspraak. Het fragment ging verder en de mevrouw orakelde verder. Het moment was voorbij.

Blijkbaar doet er aan de verkiezingen een partij mee die “een prioriteit van alles” maakt en dat is best knap. De definitie van het woord prioriteit is namelijk “ wat voorrang heeft of krijgt  ” . We hebben dus nu een partij op de kieslijst staan die alles voorrang geeft en dat is mooi.

De keuze is voor mij al gemaakt. Een partij die voorrang geeft aan lagere belastingen, betere ouderenzorg, beter onderwijs, geen files en een goede opvang van echte vluchtelingen maar ook voorrang geeft aan veiligheid en alle kleine ongemakken die ik ervaar is mijn partij. Over mijn toekomst hoef ik me dus geen zorgen te maken.

Of…of was deze verkiesbare mevrouw niet zo slim en riep ze maar wat woorden om te kunnen praten zoals helaas teveel politici doen. Ik vrees voor het laatste. Ik geef het toe, het was moedig om er te gaan zitten bij ome Jeroen en Tante Eva die erg duidelijk hun eigen voorkeur laten merken in hun programma. Maar daar waar eerder in de week al een ander rechter vleugeltje lam werd gemaakt lukte hen dat ook bij deze lieftallige assistente van de leider die zelf zijn prioriteiten wat bewuster heeft gekozen en de familiefeestjes op televisie zo veel mogelijk mijdt.

 

Politiek Dagboek (3) Neefje

En daar was ie dan. De hele dag was ie al onderweg maar hij kon toch nog op een feestje komen ook al was het laat op de avond. In de politieke familie noemen we hem altijd het malle neefje en zo gedraagt ie zich ook een beetje.

Ik vond al dat ie er wat moe uitzag. Nu vind ik dat ook altijd van ome Jeroen terwijl tante Eva er altijd stralend en fris uitziet. Soms hoop ik dat ze mij wil opeten, tenminste dat straalt ze dan uit.

Neefje ging eens lekker aan tafel zitten. In het begin was ie heel rustig maar dat komt ook omdat het gesprek een beetje langs hem heen ging. Eigenlijk zat ie een beetje weg te suffen terwijl oom en tante gezellig zaten te lachen met de andere familieleden.

Ik zat een stukje verder op en zag het verkeerd gaan. Het malle neefje van de familie, overigens ook wel jokkebrokkie genoemd maar dat is dan zijn koosnaampje, werd ineens aangesproken door de gespreksleiders. Geschrokken, of was het wakker geschrokken, probeerde hij snel aan te haken en zinnige dingen te zeggen maar ik kreeg al gauw medelijden.

Hij wilde zo graag het beste neefje van oom en tante zijn maar hij struikelde over zijn woorden, gebruikte zelfs verkeerde woorden die gelukkig door de anderen even werden gecorrigeerd en hoewel hij zich had voorgenomen om deze keer echt alles goed te zeggen en geen verkeerde uitspraken te doen lukte het hem weer niet.

Iedereen aan tafel moest een beetje lachen om malle neefje. Gelukkig deden ze dat niet hardop. De hele week had ie zo zijn best gedaan en nu, op het hoogtepunt van het samenzijn van de familie, ging het weer mis. Eigenlijk maakte ie excuses voor de excuses voor de fouten die hij in die hele week ervoor had gemaakt en nu ging het weer fout.

De kennissen hadden al vier stoelen uit zijn kamertje weggehaald en door zijn beste beentje voor te zetten hoopte hij weer met zijn vrienden genoeg stoelen te hebben om een stoere neef in de familie te worden. Helaas moet er na zijn flatertjes gevreesd worden dat malle neefje misschien wel door de anderen het gekke neefje gaat worden genoemd.

Voor gekke neefjes moet je als familie goed zorgen dus uiteindelijk gaat het wel goedkomen. Het zou mij niets verbazen als er vandaag ergens familieberaad is over het malle neefje, want zo noem ik hem toch het liefste. Veel kwaad heeft hij immers niet in zich, hij wil vooral voor anderen heel lief en goed zijn.

30383098

Ik hoop dat hij zijn stoeltje mag houden en dat hij, net zoals gisteren ergens achteraf lekker mag gaan zitten wegsuffen. Gewoon omdat ie lief en aandoenlijk is en altijd zijn excuses maakt en fouten toegeeft.

Het maakt hem in ieder geval een mens, een mens die graag het beste voor anderen maar toch ook een beetje voor zichzelf wil en die, als er tegen hem wordt aangeschopt, het liefst wegkruipt en met zijn handen voor zijn ogen zichzelf onzichtbaar wil maken.

Hij blijft een beetje aandoenlijk, mijn malle neefje.

Politiek dagboek (2) Muisje

Het gebeurt niet zo heel vaak dat je ze zo duidelijk ziet. Muisjes. Toch was het gisteren tijdens een vleugellam verkiezingsdebat van RTL raak. Een grijze muisje schoot af en toe door het beeld.

Wanneer je diersoorten van gelijke strekking bij elkaar in een hokje stopt krijg je een natuurlijke strijd om de macht. Vergeten ze daarbij in eerste instantie het werkelijke doel, bijvoorbeeld het vergaren van eten voor allen die in de voederbak zijn neer gezet of zijn ze bereid om gezamenlijk op te trekken om zoveel mogelijk van het nodige voedsel binnen te halen? Eigenlijk was dat de vraag van gisterenavond.

En ja hoor, terwijl de eveneens natuurlijke vijand van buiten het strijdtoneel toekeek gingen de mannen ( vrouwen mochten eerder die dag in een andere arena gescheiden van de echte macht samen stoeien ) precies doen waarop de rest had gehoopt.

Geen eensgezindheid, geen front tegen het gevaar dat zij zegggen te zien aankomen maar drukken op knoppen die groen of rood aangaven om vervolgens met elkaar het strijdtoneel te betreden om vaak tot de conclusie te komen dat groen of rood niets uitmaakte en de verschillen toch relatief klein waren.

Waarom dan niet die conclusie trekken en met elkaar het verkiezingsdebat van RTL tot een farce maken door samen als dierenras te gaan voor het maximaal haalbare ? Het antwoord laat zich raden. Het was het ego van de mannetjes die de boventoon ging voeren. het baasje willen zijn van de voederbak ging boven het belang van het diersoort. Het eten werd langzaam uit de bak getrokken en de mannetjessputters hadden het niet door.

Toch was er een klein grijs muisje in de bak. Hij zei niet veel. Sterker nog , hij onttrok zich een beetje uit de woelige onrust van de andere diertjes. Hij hoefde niet zonodig het debat te winnen want hij had een groter belang. Micchien wilde hij één van de vijandelijke diersoorten niet te veel boos maken omdat daar misschien ook nog wel wat eten weg te halen valt als onverhoopt er te weinig blijkt te zijn in het voederbakje van zijn eigen soort.

En dus sprak hij, als het echt moest een klein beetje omzichtig. En dus liet hij zich steeds meer als een grijs muisje wegdrukken in de hoek van de bak. De andere beestjes wilden hem niet eens uitdagen en de grijze muis vond het allemaal prima.

Als een bekwaam strateeg liet hij hen tegen elkaar bekvechten. Zelf lichtte hij met regelmaat en met een gedoseerde woordenbrij toe dat zijn groene knop ook echt wel rood was en andersom De elkaar beloerende beestjes deden er niets mee en lieten het muisje zo grijs als ie zelf wilde zijn.

Buiten de RTL arena liepen de politieke roofdieren met een brede lach op de bek rondjes om de bak. Blij dat ze er niet waren ingesprongen omdat ze dan veel meer moeite hadden moeten doen om de hongerige beestjes in de bak monddood te maken. Nu deden ze dat immers zelf, dat scheelde een hoop campagne energie.

HR-grijze-muizen-op-de-werkvloer

En het grijze muisje? Die droomde vannacht over de hierarchische plek waar de andere hongerige beestjes, zijn diersoortmaatjes ruim twee uur over aan het strijden waren geweest. Heel voorzichtig dacht hij na over hoe hij het allemaal zou aanpakken als hij toch ineens het baasje zou worden.

Gewoon heel simpel, bedacht hij toen hij zich nog eens tevreden rechtsom omdraaide onder zijn dekbedje. Gewoon op twee pootjes zitten , de rug rechthouden en vooral niet opvallen totdat het er echt op aankomt, zoals in de formatie bijvoorbeeld.

 

Politiek dagboek (1) Geus

Het is een tijd stil geweest. Misschien wel te stil, in ieder geval via deze pagina. Maar nu de verkiezingen naderen is het tijd om de draad weer op te pakken en het ouderwetse bloggen weer nieuw leven in te blazen.

Inderdaad, bloggen en niet vloggen. Daarin ben ik inmiddels ingehaald door jonge hippe meisjes en jongens die daar bakken geld mee verdienen. Dit bloggen kost meer dan dat het oplevert dus wees gerust, ik blijf het zien als een hobby momentje.

Waarom dan toch weer beginnen met iets dat inmiddels hopeloos is achterhaald en waarmee niets te winnen ot te verdienen valt? Het antwoord is eenvoudig. Bloggen is net als politiek in dit geval en de verkiezingen komen eraan. Het bruggetje is dan gauw gemaakt.

Op het moment dat buiten het KNMI weer eens een weeralarm heeft afgegeven alsof het einde van de wereld nadert bij een kleine storm buitelen de partijen alvast over elkaar heen alsof de kiezer al gekozen heeft. Partijen worden uitgesloten, partijen worden geknuffeld en zo hier en daar wordt er aardig op de man gespeeld. Wie zegt er nog steeds dat verkiezingen over de inhoud gaan?

Nee, in de blogs hoef je geen partij namen te verwachten, zelfs een politieke voorkeur komt er , als het goed is, niet uit naar boven want ervaring heeft me inmiddels geleerd dat mensen waarvan je het niet verwacht of mensen die je niet kent op basis van sociale contacten blijkbaar exact menen te weten hoe jouw politieke voorkeur in elkaar steekt.

Kortom, wanneer dit politieke dagboek e17081_1462366361nige voorkeur zou uitstralen dan is dit volledig ten onrechte en een toevallige samenloop van omstandigheden. 

Noem het een voorwoord, noem het een verantwoording voordat ik kan beginnen met het bericht dat ik vanmorgen hoorde. Rob Geus, jawel de goed betaalde smaakagent die ook te boeken is voor feesten en partijen, maakt voor SBS 6  een heus politiek programma.

Zonder te oordelen over zijn kwaliteiten ( wie verdient immers nog meer zijn geld met de muizenkeutel ellende en doorgezakte met sperma bedrenkte Spaanse matrassen van anderen ) lukt het hem om binnen te komen waar de deur voor anderen gesloten blijft. Hij heeft, zo meldde hij in een ochtendprogramma op deze door storm geteisterde dag, zelfs een geëmotioneerde politicus gezien en gesproken.

Dat die deur openging voor de gefortuneerde Barendrechter is dan ook logisch. Het is een programma maker die graag open deuren opentrapt. Natuurlijk liggen er muizenkeutels in louche Chinese of andere Aziatische horecagelegenheden en natuurlijk zijn de matrassen in goedkope hotelletjes in Lloret da Mar doorgezakt en gedecoreerd met de nodige spermavlekken. Als politicus kan je de deur dan maar beter direct open maken als de SBS’er aanbelt en met je wil praten.

Moet er een toefje emotie bij, mag er een snufje verontwaardiging zijn tijdens het gesprek of heb je liever een gortdroog theoretisch gesprekje zullen de voorlichters aan fijnproever Geus gevraagd hebben. De man die vakanties redt zal daarop zijn recept hebben voorgelegd en hoofdschuddend met de nodige toezeggingen van spindoctors in zijn bolide gestapt zijn.

Begrijp me niet verkeerd, iedereen moet proberen om de heren en dames politici zo vaak mogelijk vragen te stellen. Dat mag Rob Geus ook. Maar om nu te zeggen dat de politiek geloofwaardiger wordt naarmate zij meer op de televisie verschijnt is onzin. Het wachten is nu op lijsttrekkers bij Boer Zoekt Vrouw, Spuiten en Slikken of de 1 tegen 100 show. Alhoewel…voor die laatste show zou ik wel een kandidaat lijsttrekker kunnen aanwijzen.

 

 

Zwart/Wit

Er gebeurt veel om me heen. Daarnaast heb ik ook het idee dat er nog veel staat te gebeuren. Ik weet niet of iemand dat gevoel herkend, dat ongrijpbare dat je zo alert moet blijven omdat je anders iets vergeet dat je eigenlijk niet zo mogen missen.

Een verjaardag, een gebeurtenis, een kans of dat ene moment dat beslissend kan zijn voor de nabije toekomst, missen mag je het allemaal eigenlijk niet.

Toegegeven, een dag bestaat uit 24 uur waarvan ik er toch tenminste 17 nuttig, dus niet slapend, wil benutten dus ik kan echt wel wat informatie tot mij nemen maar het lijkt allemaal nog sneller te gaan. Onrust over het nemen van beslissingen zorgt er wellicht voor dat ook de zeven uur die ik voor slaap heb gereserveerd niet als zodanig worden gebruikt door mijn hoofd.

Niet dat ik klaag overigens, er moeten dingen gebeuren, er moeten uitdagingen zijn want anders word ik ook onrustig, en eigenlijk dan op een nog veel vervelender manier. Het gevoel nutteloos te zijn knaagt harder dan de angst om die ene kans of dat ene moment te missen.

Gisteren was daar ineens het moment van reflectie. Vraag niet waarom maar na jaren negeren besloot ik een Instagram account te nemen, overigens vooral om mijn pas gestarte bedrijfje ( dat kon er nog wel bij ) te promoten.

De eerste foto die ik daarvoor maakte bewerkte ik in zwart/wit en toen zag ik het ineens.. Door de wereld in zwart/wit te bekijken wordt ie anders. Hij wordt mysterieus, geeft ruimte voor eigen denkbeelden en niet onbelangrijk, een eigen invulling. Grijstinten daar waar mogelijk is omgeven door licht en duisternis, overigens zonder deprimerend te worden. Het zijn slechts de kleuren die plaats maken en ruimte bieden voor eigenzinnigheid.

Misschien is dat laatste nog wel het belangrijkste. Alle invloeden van buitenaf zorgen voor een gekleurde kijk op de wereld. Is alles werkelijk zoals het wordt voorgespiegeld en wie of wat spreekt dan de echte waarheid? Kleuren proberen je te verleiden tot de meest gunstige kant, die van henzelf.

In een wereld waarin volwassen mensen sinds kort met hun mobiele telefoon over straat zwerven op zoek naar Pokemon, in een wereld waarin de kinderwereld van de Efteling ineens racistisch wordt genoemd en in een wereld waarin miljoenen motten op een voetbalveld het hoogtepunt van een voetbalfinale wordt is niets meer wat het lijkt.

Daarom dus vanaf gisteren de dagelijkse zoektocht naar die ene zwart/wit foto van de dag. Dat momentje van innerlijke rust en de eigen gedachte zonder gekleurde prikkel. Mocht je willen mee dromen en je eigen wereld willen vormen in zwart/wit dan kan dat, je vindt me op Instagram als robmeer2016

IMG_1302

 

Liefde

CDST10012 - Opa en Oma 02 - Stempel - Color streamVanmorgen stond ik daar, alleen met slechts fluitende vogels om mij heen en in de verte de geluiden van voortrazende auto’s. Mijn voeten op het grindpad, het groen van de lente om mij heen en voor me, op de grond, de herinnering aan mensen die ooit zo belangrijk voor me zijn geweest.

Ik was er al jaren niet meer geweest. Tot enige maanden geleden wist ik niet eens dat ze op deze plek weer samen zijn gekomen. Vijftien maanden stond mijn oma er alleen voor tot ze het genoeg vond en weer samen wilde zijn met de man waarmee ze inmiddels vijfenzestig jaar getrouwd was, mijn opa.

Ik stond daar, de voeten in het grind, een gelijk grindpad als waar ik gisteren overheen liep om een andere oma te begraven. Ook zij was zo’n echte oma. Warm, zich altijd bekommerend om anderen en zichzelf wegcijferend en vol van liefde. Het was voor even een confrontatie met de vergankelijkheid.

Vanmorgen met alleen de natuurlijke geluiden die de stilte doorbraken dacht ik terug aan de vele voetbalwedstrijden die ik bezocht met m’n opa. Hij heeft me de liefde voor Feyenoord bijgebracht zoals dat in De Kuip nog altijd gebeurt van oudere op jongere generaties. Ook terugdenkend aan de gebakjesmomenten op vrijdagmiddag bij oma. Even drie gebakjes halen bij Klootwijk en dan “boven” opeten met een kopje thee, wachtend op opa die vanuit de haven terugkwam naar huis en verongelijkt deed als ik er weer was.

De mooiste momenten in de herinnering gaan niet over geld of materiële zaken, zij gaan over liefde. Vanmorgen op de plek waar ik, na gisteren ook vandaag. iemand de laatste eer mocht bewijzen, stond ik daar met als enige tastbare herinnering de plek waar ik stond met hun namen, verder rest slechts de mooie herinnering aan twee fantastische mensen.

Het was me een weekje wel. Iets te veel grindpaden bewandeld, iets te veel te maken gehad met het onomkeerbare. Het besef om er nu iets van te maken en niet te wachten had ik al maar is toch weer even bewust binnengekomen.

De oliebollen van de bakker zijn lekker maar kunnen nooit op tegen die van mijn oma. Barcelona speelt mooi voetbal maar de wedstrijden van Feyenoord naast mijn opa bekijken was ontelbaar veel fijner en dat heeft niets met kwaliteit maar alles met liefde te maken.

Juist dat besef is mij de afgelopen week weer goed duidelijk geworden. Vanmorgen, in de milde lentezon, alleen op de plek waar rust in tien minuten meer kan doen dan een week vakantie, vatte ik de week in het woord liefde samen.

Het moet toch mogelijk zijn om elkaar met liefde te omringen, de ander te gunnen dat hij of zij beter, sneller, succesvoller of socialer is? Zolang je maar eerlijk tegenover jezelf kunt zijn en de ander met een oprecht gevoel kan feliciteren met wat diegene bereikt heeft. Het liefdevolle gevoel dat je daardoor bij jezelf ontdekt en herkent geeft jezelf een meesterlijk en heerlijk gevoel.

Na tien minuten was het goed. De tranen waren weg, de rust was teruggekeerd en een onwerkelijke week was weliswaar niet afgesloten maar had een plekje gekregen. Niet in de laatste plaats omdat ik mijn oma en opa samen , sinds 14 november 2012, weer heel even voor mezelf had.

 

 

Het stofje

Daar stond ik dan vanmorgen, enigszins onwennig maar met het idee dat het toch maar moest gebeuren. Lang waren er allerlei excuses maar nu het me op een presenteerblaadje werd aangeboden kon ik er niet meer omheen.

Het was overigens al lange tijd geleden. Drie keer eerder had ik een poging gedaan, twee keer met succes, de laatste keer niet maar nu, inmiddels ruim vijftien kilo lichter dan in 2015, gaat het zeker goedkomen.

De voortekenen waren al goed. Heel fanatiek begon ik enkele weken geleden met mijn nieuwe Belgische vriendin Evi drie keer in de week hard te lopen en wat blijkt, dat stofje in de hersenen bleek nog actief te kunnen worden en het vroeg om meer. Afstanden worden makkelijker te overbruggen en met een overschot aan adem ben ik onderweg met de gedachte dat ik tot meer in staat ben, of dat zo is moet natuurlijk maar blijken.

Het stofje dus, het zorgt voor meer dan alleen de dates op het hardlooppad. Nu ik letterlijk lekker onderweg ben moet de volgende horde dan ook maar genomen worden. Fitter en lichter zijn is één ding, maar alles ook weer een beetje in vorm krijgen hoort er dan ook bij.

En dus stond ik daar vanmorgen. Nog niet met een sporttas in de rechterhand en een bidon in de linker maar wel bij de balie om een afspraak te maken. De sportschool lonkt, zeker nadat ik gisteren kennis heb gemaakt met de bovenbuurman van mijn huidige werkplek.

Veel zwetende mensen, nog meer grote en zware apparaten. Rustige relaxte muziek en nog heel veel meer wat ik niet eens kon zien. Even de twijfel maar het stofje in de hersenpan zette door. Dit is de plek waar ik de komende tijd regelmatig moet zijn werd mij van binnenuit toegebeten.

Hardlopen en op een sportschool, een jaar geleden had ik daar nog niet eens over nagedacht totdat ik wat vakantiefoto’s terugzag. Het moet de lens van deHoe-krijg-je-snel-spieren-650x270 camera geweest zijn bedacht ik me eerst nog maar omdat alles rondom mij heen wel in normale proporties te zien was moest ik dat excuus maar snel ter zijde schuiven.

Blijkbaar was de laatste periode een behoorlijk vette en zoete periode geweest, zo kon ik van defoto’s aflezen en dat moest nu maar eens afgelopen zijn. De volgende vakantiekiekjes kunnen wellicht op een wat kleiner formaat en de zweetpareltjes zijn dan werkelijk van de hitte en niet door het betreden van een wat lastige trap.

De eerste ervaringen in de sportschool kan ik dus nog niet delen, domweg omdat ze nog moeten komen en ik heb er nog zo’n dag of tien voor nodig om mij voor te bereiden op een volgend experimentje met mijn lichaam. Omdat we buren zijn krijg ik voor een aantal keren een personal trainer die naast me komt staan. Eens kijken wie dat uiteindelijk langer vol gaat houden, hij of ik……

De winter voorbij

En daar zit ik dan…bij deze woorden moet ik altijd denken aan iemand die vorig jaar overleed en zijn eigen afscheid regisseerde. Zijn eerste woorden op papier waren ” daar zitten we dan, tenminste jullie zitten en ik lig alvast ” . Maar goed, daar zit ik dan…

In een stille ruimte, nauwelijks daglicht en met veel zacht ruis om me heen zit ik terug te denken aan de afgelopen maanden. Er is veel gebeurd, ook weer in stilte, een stilte die op de een of andere manier steeds weer terugkomt, de ene keer als stille bondgenoot, de andere keer als haast onmogelijke stoorzender van de zenuwen die er vervolgens nerveus van worden.

Na het opkomen van een storm, niet voorspeld door de weermannen ter plaatse, of beter gezegd stilgezwegen uit angst voor een mogelijke paniekuitbraak, kan ik concluderen dat het nu windstil is geworden. Flauw kan er vervolgens worden opgemerkt of het een stilte voor een nieuwe storm is maar dat betwijfel ik, waarschijnlijk zit ik nu beschut tegen nieuwe stormen, stilletjes onder een afdakje met de rug tegen de muur.

Ik zit er overigens met een rechte rug. De afgelopen periode was een periode waarbij de wind niet altijd uit mijn zeilen is genomen maar door gewoon te blijven wie ik ben viel mij in ieder geval niets te verwijten, of iedereen die betrokken was in deze periode zo over zichzelf kan en mag denken moeten zij voor zichzelf uitmaken.

En daar zit ik dan… nieuwe mensen om me heen die energie geven, die vooruit willen en misschien zelfs wel afwachtend zijn en willen weten wat ik van hen verwacht. Hen ga ik vertellen dat ik vooral wil dat ze de energie behouden, zelf initiatieven nemen en door lekker in hun vel te zitten zorgen voor een fijn weerbeeld, soms met een zuchtje wind maar vooral met een      prettig zonnetje waarin het aangenaam toeven is.

Nu de wind is gaan liggen is het tijd om de schade op te maken. Na rijp beraad met mezelf heb ik besloten om dat vooral niet te doen. Het einde van de storm is het begin van een nieuwe periode van opbouw en bloei waarbij het natuurlijk wel zinvol is om eigen bouwwerken, die blijkbaar niet tegen windstoten bestand waren, te verstevigen en desnoods te verplaatsen naar meer wind bestendige plekken.

En daar zit ik dan…. een rugzakje staat naast me vol ervaringen en een brok aan nieuwe levenservaring. Een periode vol windstoten maar ook met angstaanjagende momenten van windstilte sluit ik af . Inmiddels vele kilo’s lichter en met een basisconditie die elke week beter wordt bereid ik me voor op de lente en de zomer en laat ik een koude winter achter me. Het was een bkym9zoeiend jaargetijde maar het is nu tijd voor de lente.

Een onverwacht opkomende storm zal ik vanaf nu eerder herkennen en dan zal ik er klaar voor zijn. Daarbij moet ik dan vooral vertrouwen op het eigen gevoel want de weermannen maken zo nu en dan hun eigen weerbericht. Maar een ding weet ik zeker ,een paraplu kan geen storm keren maar rechtop in de wind jezelf blijven kan zelfs de meest harde wind terugbrengen tot een zacht zomerbriesje.

 

 

Herdenkings rituelen

Laat ik het vooraf maar gelijk zeggen, ook ik was even geschokt toen het , toch wel onverwachte, overlijden van Johan Cruijff werd gemeld. Om de toon alvast te verzachten voeg ik er aan toe dat ik een van de applaus makers was toen in 1984 Willem van hanegem afscheid nam in de Kuip en Cruijff mee deed in de afscheidswedstrijd, net op het moment dat het gerucht ging dat hij wel eens voor Feyenoord zou kunnen gaan tekenen. De helft floot hem uit, de andere helft gaf hem applaus, waaronder ik dus. Cruijff in het shirt van Feyenoord, we kennen uiteindelijk het resultaat daarvan.

johan_cruijff_oudbeeld

Maar, nu twee dagen na zijn overlijden ben ik er klaar mee. Niet met de heldenverering en al die mooie programma’s vol nog mooiere beelden van toen, ook niet met mensen die zeggen dat ze hem zo goed kenden of hebben ontmoet, al krijg ik zo langzamerhand het idee dat ik de enige ben die hem nooit de hand heb mogen schudden. Nee, ik ben klaar met die ongelooflijke herdenkingen rondom voetbalwedstrijden.

Het begon vroeger met een minuut stilte vooraf, later werd het een minuut applaus tijdens een bepaalde minuut van de wedstrijd die synoniem stond voor de overleden sporter of, en dat werd ook mode, een blijkbaar voor sommigen bekende supporter.

Blijkbaar was dat echter niet genoeg. De indrukwekkende minuut stilte waarbij vele duizenden stil en waardig zijn en na die minuut een ovationeel applaus geven voldoet niet meer. Wat konden we dan nu nog verzinnen om het allemaal nog gekker te maken?

Het enige dat de ceremoniemeesters nog konden bedenken was om een wedstrijd stil te gaan leggen en dan te gaan klappen. Natuurlijk, prima dat dit voor de grote JC gebeurt maar ik vrees dat we het daarbij niet gaan laten. Het ritueel is geworden tot een stukje folklore. eerst een minuut stilte, dan voetballen,daarna de boel weer stil leggen en dan met elkaar gaan klappen. Als je maar kunt zeggen dat je daaraan hebt meegedaan dan hoor je erbij, dan ben je tenminste iemand die echt de pijn van het verlies van de voetballer hebt gevoeld. Iemand die waardig een minuut stil is hoort er niet meer bij.

Ik hoop dat hij nog heel lang onder ons is maar stel je toch voor dat Willem van Hanegem het volgende icoon wordt die ons gaat verlaten. De minuut stilte vooraf en het stilleggen in de tiende minuut , gevolgd door een minuut klappen is dan al een zekerheid maar we zijn dan al weer verder in de tijd. Ik vrees dat er dan een bloemenzee op het veld gegooid gaat worden en dat er in die tiende minuut een podium het veld op wordt gereden waar een overijverige voorzitter een speech gaat houden van tenminste tien minuten.

Wat is er toch mis met die ene minuut, maar dan heel intens en met elkaar, iemand herdenken? iets dat overigens niet alleen voor voetbalstadions geldt. De eerste uitzinnigheid die ik me kan herinneren was tijdens het afscheid van prinses Diana, in Nederland is mijn eerste herinnering op dat gebied de laatste rit van Pim Fortuijn. Onlangs deden we nog massaal uitzinnig tijdens de vele ritten met dodelijke slachtoffers bij de vliegtuigramp.

Kortom het moet allemaal gekker, uitbundiger en je moet vooral massaal op sociale media foto’s delen waarop je samen met de overleden persoon staat om maar aan te tonen dat je hem of haar zo goed kon, dat bevestigt dan natuurlijk jouw gevoel van verdriet dat dan tenminste echt is.

Of het nu Johan Cruijff is, of dat het nu Willem van Hanegem later is of iemand die bij mij heel bekend en bij anderen in het geheel niet is doet er in deze niet toe maar ik doe er niet meer aan mee. Een minuut echte stilte doet mij veel meer dan een minuut applaus, stampvoeten, fluiten of met de billen schudden. De kracht van de stilte is geweldig intens, het moment met anderen delen en even in stilte je eigen verdriet voelen of gedachten laten gaan, zelfs als dat op commando is vind ik fijn en prettig. Maar laten we met elkaar die gekte daaromheen terugbrengen tot normale proporties. Het maakt het verdriet of het gevoel van een groot gemis er echt niet minder om, ook niet in het geval van de beste voetballer van Nederland, Johan Cruijff.

Het Pad

Er komt op dit moment veel op mijn pad. Bijna letterlijk is het nu zaak om op de juiste koers te blijven en te weten welke stappen er gezet worden en dan ook nog eens door wie. Het lijkt een snelweg waar kruisingen op dit moment over en onder elkaar richting geven aan nieuwe kansen of mogelijkheden.

zpa

Sinds een paar maanden lijkt er een wegomlegging te zijn die er even voor zorgt dat de navigatie extra goed moet worden bekeken. Misschien zelfs even een alternatieve route intoetsen om te kijken of dat wellicht een betere optie is om uiteindelijk wel het einddoel te halen, in dit geval niets meer of minder dan tevreden zijn en gewaardeerd worden.

Het is niet anders dan jaren lang via dezelfde route naar je bestemming rijden en plots merken dat dit even niet meer kan. Verkeersregelaars maken met een norse blik duidelijk dat je moet omrijden, een andere optie is er niet.

Waarom sluiten ze de Maastunnel, waarom laten ze ons, bewust een andere route nemen? Natuurlijk is het simpele antwoord in dit geval dat er werkzaamheden in alle veiligheid moeten plaatsvinden en dat ze ook de automobilisten niet in gevaar of verlegenheid willen brengen, kortom het pad is verlegd voor een ieder die er gebruik van maakt. Maar toch, ondanks dat je het weet sta je er op een zaterdag gewoon weer voor, balend dat je weer zo slim geweest bent om uit gewoonte te kiezen voor de weg die je al jaren kiest op zaterdag. Ik kan bijna niet geloven dat ik daarin de afgelopen maanden de enige was. Misschien wel de enige die het durft toe te geven.

Wat er op dit moment op mijn pad komt is een rotonde aan kansen, een rondje rijden op die rotonde lijkt de beste manier om te bekijken welke afslag mijn navigatiesysteem aangeeft als de best mogelijke optie. Voorwaarde is dan natuurlijk wel dat ik vertrouw op het systeem (volgens de verpakking is het uiterst correct maar geloven wij alles wat er op een verpakking staat?) .

Moet ik in dit geval misschien meer vertrouwen op mijn eigen intuïtie en op basis daarvan de juiste weg kiezen? Gewoon mijn richting gevoel volgen dat mij overigens nauwelijks in de steek heeft gelaten in het verleden.

Heel eerlijk gezegd hou ik wel van zelf het initiatief behouden al is een navigatiesysteem ongeveer de beste uitvinding sinds de uitvinding van het wiel ( al is de oven kroket ook best een prima vinding ) . Het zal dus een beetje van beiden worden om mij op het goede pad te laten lopen. Het is overigens natuurlijk best wel fijn als iemand naast mij gewoon ouderwets de kaart leest.

Op het juiste pad loop ik al, het is nu een kwestie van de goede richting instappen en met forse stappen vooruit marsen. Mensen kunnen paden slecht onderhouden en ze kunnen zelfs paden verwaarlozen maar dan altijd zijn er nog wegen die naar Rome leiden. Het zijn juist die paden waar ik op wil lopen en als ik op de juiste bestemming ben aangekomen kijk ik met een vrolijke blik terug naar het vertrekpunt.